g-moll – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/B-flat-major_g-minor.svg/220px-B-flat-major_g-minor.svg.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/G_minor_chord_for_guitar.svg/150px-G_minor_chord_for_guitar.svg.png)
g-moll – gama oparta na skali molowej, której toniką jest g.
Gama g-moll w odmianie naturalnej (eolskiej) zawiera dźwięki: g, a, b, c, d, es, f. W zapisie tonacji g-moll występują dwa bemole.
![\relative g'{
\key g \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn g1 a b c d es f g \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
g a b c d es f g
} }](http://upload.wikimedia.org/score/4/v/4vj6qkzy7i94pjf4xp0c47wz9zs1o0k/4vj6qkzy.png)
Gama g-moll w odmianie harmonicznej (z VII stopniem podwyższonym o półton):
![\relative g'{
\key g \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn g1 a b c d es fis g \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
g a b c d es fis g
} }](http://upload.wikimedia.org/score/d/d/ddb0z41i88t4830sug6rrw0e6xp7ubb/ddb0z41i.png)
Gama g-moll w odmianie doryckiej (z VI i VII stopniem podwyższonym o półton w stosunku do gamy g-moll naturalnej):
![\relative g'{
\key g \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\cadenzaOn g1 a b c d e fis g \cadenzaOff
}
\addlyrics { \small {
g a b c d e fis g
} }](http://upload.wikimedia.org/score/o/f/ofnbv8fggsomajcotmcwcro5xnh2o3k/ofnbv8fg.png)
Równoległą (pararelną) gamą durową jest B-dur[1], jednoimienną durową – G-dur.
Nazwa g-moll oznacza także akord, zbudowany z pierwszego (g), trzeciego (b) i piątego (d) stopnia gamy g-moll.
Akord g-moll | ![]() |
Znane dzieła w tonacji g-moll:
- Antonín Dvořák – II Koncert fortepianowy
- Wolfgang Amadeus Mozart – XL symfonia (KV 550), XXV symfonia (KV 183, 173d B)
- Antonio Vivaldi – Koncert op. 8 nr 2 „Lato” (L’Estate)
- Antonio Vivaldi – Koncert na flet i orkiestrę op. 10 nr 2 g-moll „Noc” (La Notte)
- Fryderyk Chopin – Ballada g-moll
- Tomaso Albinoni – Adagio g-moll na smyczki i organy
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Franciszek Wesołowski , Zasady muzyki, wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986, s. 127, ISBN 83-224-0250-3 .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- G minor scale. [w:] WolframAlpha Computational Knowledge Engine [on-line]. Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company. [dostęp 2018-07-07]. (ang.).
- G minor chord. [w:] WolframAlpha Computational Knowledge Engine [on-line]. Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company. [dostęp 2018-07-07]. (ang.).