Hilarion (Alfiejew) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Grigorij Alfiejew Григо́рий Алфе́ев | |
metropolita budapeszteński i węgierski | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 24 lipca 1966 |
metropolita budapeszteński i węgierski | |
Okres sprawowania | od 2022 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | |
Nominacja biskupia | 27 grudnia 2001 |
Chirotonia biskupia | 14 stycznia 2002 |
Strona internetowa |
Hilarion, imię świeckie Grigorij Walerijewicz Alfiejew, ros. Григорий Валериевич Алфеев (ur. 24 lipca 1966 w Moskwie) – rosyjski biskup prawosławny, w latach 2009–2022 przewodniczący Wydziału Zewnętrznych Stosunków Cerkiewnych Patriarchatu Moskiewskiego, od 2022 metropolita budapeszteński i węgierski.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1984 ukończył średnią szkołę muzyczną im. Gniesinych w Moskwie w klasie kompozycji oraz w klasie skrzypiec[1]. Od 1984 do 1986 odbywał zasadniczą służbę wojskową[1]. Po jej zakończeniu wstąpił jako posłusznik do monasteru Świętego Ducha w Wilnie, gdzie 19 czerwca 1987 złożył przed jego namiestnikiem, archimandrytą Nikitą[2] wieczyste śluby zakonne z imieniem Hilarion[1]. 21 czerwca tego samego roku przyjął święcenia na hierodiakona z rąk arcybiskupa wileńskiego i litewskiego Wiktoryna[2], zaś 19 sierpnia tego samego roku – na hieromnicha[1].
Od 1988 do 1990 był proboszczem parafii św. Mikołaja w Telszach oraz parafii Smoleńskiej Ikony Matki Bożej w Kołajnach[1]. Rok później w trybie zaocznym ukończył moskiewskie seminarium duchowne[1]. W 1990 został proboszczem parafii Zwiastowania w Kownie. Rok później uzyskał w Moskiewskiej Akademii Duchownej tytuł kandydata nauk teologicznych. Przez dwa lata wykładał w moskiewskim seminarium i Akademii język grecki, teologię dogmatyczną, homiletykę oraz Nowy Testament[1]. W latach 1992–1993 był również wykładowcą patrologii na Rosyjskim Prawosławnym Uniwersytecie św. Jana Teologa oraz Nowego Testamentu w Instytucie Teologicznym św. Tichona[1].
W latach 1993–1995 kontynuował studia na uniwersytecie w Oxfordzie, gdzie obronił pracę doktorską z filozofii[1]. Po powrocie do Rosji do 1997 wykładał patrologię w seminariach w Smoleńsku i Kałudze, zaś od 1996 służył dodatkowo w cerkwi św. Katarzyny w Moskwie[1]. W 1999 otrzymał tytuł doktora nauk teologicznych w Instytucie św. Sergiusza w Paryżu[1].
14 stycznia 2002 w soborze Chrystusa Zbawiciela w Moskwie miała miejsce jego chirotonia na biskupa kerczeńskiego, wikariusza eparchii suroskiej. Jeszcze w tym samym roku, 17 lipca, przeniesiono go na stanowisko przedstawiciela Patriarchatu Moskiewskiego przy europejskich organizacjach międzynarodowych, nadając mu równocześnie tytuł biskupa podolskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej[1]. Od 7 maja 2003 był biskupem wiedeńskim i austriackim oraz locum tenens eparchii budapeszteńskiej i węgierskiej[1].
31 marca 2009 został przewodniczącym Wydziału Zewnętrznych Stosunków Cerkiewnych, otrzymując tytuł biskupa wołokołamskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej[1]. 20 kwietnia 2009 otrzymał godność arcybiskupa, zaś 1 lutego 2010 – metropolity[1]. Jest także proboszczem parafii przy cerkwi Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Moskwie[3].
W 2022 r. Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego odwołał go ze sprawowanego stanowiska przewodniczącego Wydziału Zewnętrznych Stosunków Cerkiewnych i pozbawił stałego miejsca w Synodzie. Metropolita Hilarion został ordynariuszem eparchii budapeszteńskiej i węgierskiej[4].
W lipcu 2024 r. były hipodiakon metropolity Hilariona oskarżył go o molestowanie seksualne i zastraszanie. Przedstawił również zdjęcia i nagrania świadczące o wystawnym trybie życia Hilariona, w tym o posiadaniu luksusowej rezydencji pod Budapesztem i innych nieruchomości w Europie[5][6]. W internecie pojawiły się również fotografie węgierskiego paszportu duchownego[6]. Hilarion w rozmowie z dziennikarzem Nowej Gazety zaprzeczył wszystkim oskarżeniom[6]. Kilka tygodni po publikacji Nowej Gazety dotyczącej metropolity Hilariona Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego czasowo odsunął go od zarządzania eparchią i powołał komisję do zbadania sytuacji w eparchii budapeszteńskiej i węgierskiej[7].
Prace
[edytuj | edytuj kod]- Misterium wiary. Wprowadzenie do prawosławnej teologii dogmatycznej.
- St Symeon the New Theologian and Orthodox Tradition (Oxford, 2000).
- The Spiritual World of Isaac the Syrian (Kalamazoo, Michigan, 2000).
- The Mystery of Faith. Introduction to the Teaching and Spirituality of the Orthodox Church (London, 2002).
- Orthodox Witness Today (Geneva, 2006).
- Le mystère de la foi. Introduction à la théologie dogma¬tique orthodoxe (Paris, 2001).
- L’univers spirituel d’Isaac le Syrien (Bellefontaine, 2001).
- Le mystère sacré de l’Eglise. Introduction à l’histoire et à la problématique des débats onomatodoxes (Fribourg, 2007).
- Le Nom grand et glorieux. La vénération du Nom de Dieu et la prière de Jésus dans la tradition orthodoxe (Paris, 2007).
- Le chantre de la lumière. Initiation à la spiritualité de saint Grégoire de Nazianze (Paris, 2007).
- La gloria del Nome. L’opera dello schimonaco Ilarion e la controversia athonita sul Nome di Dio all’inizio dell XX secolo (Bose, 2002).
- La forza dell’amore. L’universo spirituale di sant’Isacco il Syro (Bose, 2003).
- Cristo Vincitore degli inferi (Bose, 2003).
- Άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Ο πνευματικός του κόσμος (Αθήνα, 2005).
- Geheimnis des Glaubens. Einführung in die orthodoxe dogmatische Theologie (Freiburg Schweiz, 2003).
- Hristos, biruitorul iadului. Pogorarea la iad in perspectiva ortodoxa. Traducere din limba engleza de Cristian Vajea (București, 2007).
- Таинство веры. Введение в православное догматическое богословие. М.-Клин: Изд-во Братства Святителя Тихона, 1996. Издание второе – Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2000. Издание третье – Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2004. Издание четвёртое – Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2005. Издание пятое – Санкт-Петербург: Библиополис, 2007.
- Отцы и учители Церкви III века. Антология. Т. 1-2. М.: Круглый стол по религиозному образованию и диаконии, 1996.
- Жизнь и учение св. Григория Богослова. М.: Изд-во Крутицкого патриаршего подворья, 1998. Издание второе – СПб.: Алетейя, 2001. Издание третье – М.: Сретенский монастырь, 2007.
- Духовный мир преподобного Исаака Сирина. М.: Изд-во Крутицкого патриаршего подворья, 1998. Издание второе – СПб.: Алетейя, 2001. Издание третье – СПб.: Алетейя, 2005.
- Преподобный Симеон Новый Богослов и православное Предание. М.: Изд-во Крутицкого патриаршего подворья, 1998. Издание второе – СПб.: Алетейя, 2001. Издание третье – СПб.: Издательство Олега Абышко, 2008.
- Преподобный Исаак Сирин. О божественных тайнах и о духовной жизни. Новооткрытые тексты. Перевод с сирийского. М.: Изд-во «Зачатьевский монастырь», 1998. Издание второе – СПб.: Алетейя, 2003. Издание третье – СПб.: Издательство Олега Абышко, 2006.
- Преподобный Симеон Новый Богослов. Главы богословские, умозрительные и практические. Перевод с греческого. М.: Изд-во «Зачатьевский монастырь», 1998.
- Восточные Отцы и учители Церкви IV века. Антология. Т. 1-3. М.: Круглый стол по религиозному образованию и диаконии, 1998—1999.
- Ночь прошла, а день приблизился. Проповеди и беседы. М.: Изд-во Крутицкого патриаршего подворья, 1999.
- Православное богословие на рубеже эпох. Статьи, доклады. М.: Изд-во Крутицкого патриаршего подворья, 1999. Издание второе, дополненное – Киев: Дух i лiтера, 2002.
- Преподобный Симеон Новый Богослов. «Прииди, Свет истинный». Избранные гимны в стихотворном переводе с греческого. СПб.: Алетейя, 2000. Издание второе – СПб.: Издательство Олега Абышко, 2008.
- Восточные Отцы и учители Церкви V века. Антология. М.: Круглый стол по религиозному образованию и диаконии, 2000.
- Христос – Победитель ада. Тема сошествия во ад в восточно-христианской традиции. СПб.: Алетейя, 2001. Издание второе – СПб.: Алетейя, 2005.
- О молитве. Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2001. Издание второе – Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2004.
- Вы – свет мира. Беседы о христианской жизни. Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2001. Издание второе – Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2004.
- Человеческий лик Бога. Проповеди. Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2001.
- Преподобный Симеон Новый Богослов. Преподобный Никита Стифат. Аскетические произведения в новых переводах. Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2001. Издание 2-е – СПб.: Издательство Олега Абышко, 2006.
- Священная тайна Церкви. Введение в историю и проблематику имяславских споров. В двух томах. СПб.: Алетейя, 2002. Издание второе – СПб.: Издательство Олега Абышко, 2007.
- Во что верят православные христиане. Катехизические беседы. Клин: Фонд «Христианская жизнь», 2004.
- Православное свидетельство в современном мире. СПб: Издательство Олега Абышко, 2006.
Utwory muzyczne
[edytuj | edytuj kod]- Liturgia św. Jana Chryzostoma na chór mieszany (2006)
- Całonocne czuwanie (Wsienoszcznoje Bdienije) na solistów i chór mieszany (2006)
- Pasja według św. Mateusza na solistów (sopran, mezzosopran, tenor, baryton, bas), chór mieszany i orkiestrę (2006)
- Oratorium na Boże Narodzenie na solistów (chłopiec, sopran, baryton, bas), chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (2007)
- Memento na orkiestrę symfoniczną (2007)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Иларион, митрополит Волоколамский, председатель Отдела внешних церковных связей Московского Патриархата (Алфеев Григорий Валериевич). patriarchia.ru. [dostęp 2011-02-25]. (ros.).
- ↑ a b Митрополит Волоколамский Иларион и архиепископ Виленский и Литовский Иннокентий совершили в Вильнюсе Божественную литургию
- ↑ «Всех скорбящих Радость» иконы Божией Матери (Спаса Преображения) на Большой Ордынке храм
- ↑ ЖУРНАЛЫ Священного Синода от 7 июня 2022 года [online], Патриархия.ru [dostęp 2022-06-07] (ros.).
- ↑ Alexander Faludy , Scandal Reveals Russian Orthodox Bishop Was Secretly Granted Hungarian Passport [online], Balkan Insight .
- ↑ a b c Труды и дни митрополита Илариона. Бывший фаворит патриарха Кирилла получил венгерский паспорт, стал владельцем зарубежного поместья, вступил в сложные отношения со своим келейником и угрожал ему в проповедях и переписке, Новая газета Европа, 26 lutego 1975 [dostęp 2024-07-25] .
- ↑ ЖУРНАЛЫ Священного Синода от 25 июля 2024 года / Официальные документы / Патриархия.ru [online], Патриархия.ru [dostęp 2024-07-25] (ros.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Епископ Иларион (Алфеев). bishop.hilarion.orthodoxia.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-01)].
- Hilarion Alfeyev. Livres (français)
- ISNI: 0000000121238817
- VIAF: 22313810
- LCCN: nr97012066
- GND: 124812473
- LIBRIS: 0xbfl9lj4rv2hk1
- BnF: 13599142p
- SUDOC: 145589560
- SBN: TO0V383200
- NLA: 36584418
- NKC: jo2003163255
- BNE: XX5409266
- NTA: 227941748
- PLWABN: 9810674672705606
- NUKAT: n97003037
- PTBNP: 1784038
- LNB: 000292886
- ΕΒΕ: 181569
- BLBNB: 001503998
- LIH: LNB:B5Ya;=BX