Komenda Rejonu Uzupełnień Radom – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1918 |
Rozformowanie | 1939 |
Tradycje | |
Rodowód | PKU Radom IV |
Działania zbrojne | |
kampania wrześniowa | |
Organizacja | |
Dyslokacja | |
Podległość | OKU Kielce |
Skład | PKU typ I |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7f/PKU_3_pp_Leg._%28odcisk_piecz%C4%99ci%29.jpg/240px-PKU_3_pp_Leg._%28odcisk_piecz%C4%99ci%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f0/Okr%C4%99g_Generalny_Kielce.jpg/240px-Okr%C4%99g_Generalny_Kielce.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Komendy_rejon%C3%B3w_uzupe%C5%82nie%C5%84_OK_I.jpg/240px-Komendy_rejon%C3%B3w_uzupe%C5%82nie%C5%84_OK_I.jpg)
Komenda Rejonu Uzupełnień Radom (KRU Radom) – organ wojskowy właściwy w sprawach uzupełnień Sił Zbrojnych II Rzeczypospolitej i administracji rezerw w powierzonym mu rejonie[2].
Historia komendy
[edytuj | edytuj kod]W 1917 roku na terenie Radomia funkcjonował Główny Urząd Zaciągu[3].
Na podstawie rozporządzenia kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych płk. Jana Wroczyńskiego nr 144 z 27 listopada 1918 roku o organizacji władz zaciągowych została ustanowiona IV Powiatowa Komenda Uzupełnień w Radomiu dla Okręgu Wojskowego IV obejmującego powiaty: radomski, kozienicki, opatowski, sandomierski i iłżecki[4]. Z chwilą wejścia w życie rozkazu i sformowania nowego PKU, Główny Urząd Zaciągu do Wojska Polskiego zobowiązany był przekazać całość dokumentacji tej PKU na obszarze której znajdował się[5]. Bezpośrednią kontrolę nad PKU sprawowała Okręgowa Komendy Uzupełnień w Kielcach[5].
W czerwcu 1921 roku PKU 3 pp Leg. była podporządkowana Dowództwu Okręgu Generalnego „Kielce” i obejmowała swoją właściwością powiaty: radomski i iłżecki[6].
1 lutego 1922 roku w kasynie batalionu zapasowego 72 pp w Radomiu odbyło się zebranie oficerskie, w czasie którego dokonano wyboru władz miejscowego Koła Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. Przewodniczącym wydziału koła został płk Sieleżyński, dowódca garnizonu i komendant PKU Radom. W zebraniu uczestniczyli oficerowie i urzędnicy z wszystkich oddziałów i zakładów wojskowych garnizonu: 28 pap, bateria zapasowa 28 pap, baon zapasowy 72 pp, II/72 pp, PKU i WWK[7].
18 listopada 1924 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 maja 1924 roku o powszechnym obowiązku służby wojskowej[8], a 15 kwietnia 1925 roku rozporządzenie wykonawcze ministra spraw wojskowych do tejże ustawy, wydane 21 marca tego roku wspólnie z ministrami: spraw wewnętrznych, zagranicznych, sprawiedliwości, skarbu, kolei, wyznań religijnych i oświecenia publicznego, rolnictwa i dóbr państwowych oraz przemysłu i handlu[9]. Wydanie obu aktów prawnych wiązało się z przejęciem przez władze cywilne (administracji I instancji) większości zadań związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem poboru[10][11]. Przekazanie większości zadań władzom cywilnym umożliwiło organom służby poborowej zajęcie się wyłącznie racjonalnym rozdziałem rekruta oraz ewidencją i administracją rezerw. Do tych zadań dostosowana została organizacja wewnętrzna powiatowych komend uzupełnień i ich składy osobowe. Poszczególne komendy różniły się między sobą składem osobowym w zależności od wielkości administrowanego terenu[12].
W marcu 1930 roku PKU Radom była nadal podporządkowana Dowództwu Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie i administrowała powiatami: radomskim i kozienickim[13]. W grudniu tego roku komenda posiadała skład osobowy typ I[14].
31 lipca 1931 roku gen. dyw. Kazimierz Fabrycy, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem B. Og. Org. 4031 Org. wprowadził zmiany w organizacji służby poborowej na stopie pokojowej. Zmiany te polegały między innymi na zamianie stanowisk oficerów administracji w PKU na stanowiska oficerów broni (piechoty) oraz zmniejszeniu składu osobowego PKU typ I–IV o jednego oficera i zwiększeniu o jednego urzędnika II kategorii. Liczba szeregowych zawodowych i niezawodowych oraz urzędników III kategorii i niższych funkcjonariuszy pozostała bez zmian[15].
1 lipca 1938 roku weszła w życie nowa organizacja służby uzupełnień, zgodnie z którą dotychczasowa PKU Radom została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Radom przy czym nazwa ta zaczęła obowiązywać 1 września 1938 roku[16], z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku wojskowym[17]. Obok wspomnianej ustawy i rozporządzeń wykonawczych do niej, działalność KRU Radom normowały przepisy służbowe MSWojsk. D.D.O. L. 500/Org. Tjn. Organizacja służby uzupełnień na stopie pokojowej z 13 czerwca 1938 roku. Zgodnie z tymi przepisami komenda rejonu uzupełnień była organem wykonawczym służby uzupełnień[18] .
Komendant rejonu uzupełnień w sprawach dotyczących uzupełnień Sił Zbrojnych i administracji rezerw podlegał bezpośrednio dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, który był okręgowym organem kierowniczym służby uzupełnień. Rejon uzupełnień nie uległ zmianie i nadal obejmował miasto Radom oraz powiaty radomski i kozienicki[2].
Obsada personalna
[edytuj | edytuj kod]Poniżej przedstawiono wykaz oficerów zajmujących stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień i komendanta rejonu uzupełnień oraz wykaz osób funkcyjnych (oficerów i urzędników wojskowych) pełniących służbę w PKU i KRU Radom, z uwzględnieniem najważniejszych zmian organizacyjnych przeprowadzonych w 1926 i 1938 roku.
Komendanci | ||
---|---|---|
Stopień, imię i nazwisko | Okres pełnienia funkcji | Kolejne stanowisko (dalsze losy) |
ppłk Eugeniusz Lenartowicz | 15 I – 21 VII 1919[19][20] | Stacja Zborna Warszawa |
kpt. Józef Zabielski | p.o. VII – IX 1919[21] | |
ppłk Henryk Kamiński | IX 1919 – X 1920[21] | |
płk Wiktor Sopoćko | X 1920[21] – 18 II 1921[22] | |
płk Marian Sieleżyński | 18 II[22] – 29 V 1921[21] | |
płk Bohdan Rudolf | od 29 V 1921[21] | |
płk Marian Sieleżyński | IX 1921[23] – 19 IX 1922[24] | szef Poborowy DOK I |
ppłk Ludwik Postępski | 1 IX 1922[24] – IV 1928[25] | dyspozycja dowódcy OK I |
ppłk tab. Julian Padjak | XI 1928[26] – XII 1929[27] | rejonowy inspektor koni we Lwowie |
mjr piech. Józef Andrzej Światłowski | III 1930[28] – 31 VIII 1935[29] | stan spoczynku |
mjr piech. Marian Franciszek Kowalski | 1939[30] | internowany na Węgrzech, a następnie w niemieckiej niewoli |
Obsada personalna PKU Radom IV w styczniu 1919 roku[31] | |
---|---|
komendant | ppłk Eugeniusz Lenartowicz |
zastępca komendanta | kpt. Bolesław Gontarski[a] |
naczelnik kancelarii | ppor. Stanisław Kochański |
oficer gospodarczy | urzędnik wojsk. Julian Pomorski |
oficer ewidencyjny na powiat radomski | por. Alfred Święcicki |
oficer ewidencyjny na powiat kozienicki | ppor. Zbigniew Osostowicz |
oficer ewidencyjny na powiat opatowski | por. Eustachy Koenig |
oficer ewidencyjny na powiat sandomierski | pchor. Władysław Pilecki |
oficer ewidencyjny na powiat iłżecki | ppor. Ryszard Neuman |
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych PKU w latach 1921–1925[32][33] | |||
---|---|---|---|
I referent | por. piech. Karol Jakóbiec | do 29 IX 1923[34] | 3 pp Leg. |
por. kanc. Artur Wiktor | 29 IX 1923[34] – X 1925 | II referent | |
mjr piech. Bronisław Krąkowski | X 1925[35] – II 1926 | kierownik I referatu | |
II referent | por. piech. Stanisław III Paprocki | do 23 V 1923[36] | 76 pp |
ppor. rez. czas. pow. do sł. czyn. Artur Wiktor | 23 V[36] – 29 IX 1923 | I referent | |
urzędnik wojsk. XI rangi / por. kanc. Bolesław Jaskulski | 28 IX 1923[37] – X 1925[35] | młodszy referent | |
por. kanc. Artur Wiktor | X 1925[35] – II 1926 | kierownik II referatu | |
oficer instrukcyjny | por. piech. Bronisław Bielawski[b] | 1923 – III 1926[40] | 72 pp |
oficer ewidencyjny na powiat kozienicki | urzędnik wojsk. X rangi / por. kanc. Stanisław I Mazur | 1923 – 1924 | |
oficer ewidencyjny na powiat radomski | urzędnik wojsk. XI rangi Bolesław Jaskulski | do 28 IX 1923 | II referent |
urzędnik wojsk. XI rangi Antoni Górka | od 28 IX 1923[37] | ||
por. kanc. Jan Grochowski | 1924 – X 1925[41] | Komenda Obozu Warownego Modlin | |
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych PKU w latach 1926–1938[42][43][44][45][46] | |||
kierownik I referatu administracji rezerw i zastępca komendanta | mjr piech. Bronisław Krąkowski | II 1926 – II 1927[47] | |
mjr piech. Edward Zygmunt Żarski | VIII 1927[48] – II 1929[49] | dyspozycja dowódcy OK I | |
mjr piech. Józef Andrzej Światłowski | p.o. III 1929[50] – III 1930 | komendant PKU | |
kpt. piech. Władysław Kubicki | VI[51] – IX 1930[52][53] | dyspozycja dowódcy OK I | |
kpt. piech. Franciszek Sowiński[c] | IX 1930[55] – 31 XII 1935[56] | stan spoczynku, †1940 Charków[57] | |
kierownik II referatu poborowego | por. kanc. Artur Maksymilian Eugeniusz Tadeusz Wiktor[d] | II 1926 – 31 III 1931[58] | |
por. piech. Stefan Traczewski[e] | II 1931 – 31 XII 1935[56] | stan spoczynku | |
referent | por. kanc. Bolesław Jaskulski | II 1926 – IX 1930 | kierownik kancelarii 3 DP Leg.[61] |
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych KRU w latach 1938–1939[30][f] | |||
kierownik I referatu ewidencji | kpt. adm. (piech.) Władysław Aleksander Przybylski[g] | niemiecka niewola | |
kierownik II referatu uzupełnień | kpt. adm. (piech.) Czesław Cierpicki[h] |
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mjr piech. Bolesław Gontarski (ur. 27 lipca 1874) został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii rosyjskiej i byłych Korpusów Wschodnich. W czerwcu 1921 roku, w stopniu majora, w dalszym ciągu pełnił służbę w PKU 3 pp Leg., a jego oddziałem macierzystym był 3 pp Leg. W 1923 roku był oficerem rezerwy 27 pp w Częstochowie.
- ↑ Por. piech. Bronisław Bielawski (ur. 5 lutego 1897) był odznaczony Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych[38]. W czerwcu 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Kielce, a jego oddziałem macierzystym był 26 pp w Piotrkowie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 2186. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był nadal 26 pp, ale stacjonujący już w garnizonie Lwów. Później został przeniesiony do 6 psp w Stryju i przydzielony do PKU Radom na stanowisko oficera instrukcyjnego. W marcu 1926 roku został przeniesiony do 72 pp w Radomiu. W grudniu 1932 roku został przeniesiony z KOP do 25 pp w Piotrkowie[39]. W czerwcu 1935 w dalszym ciągu pełnił służbę w 25 pp.
- ↑ Kpt. piech. Franciszek Sowiński urodził się 30 maja 1889 roku w rodzinie Andrzeja. Został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej. W czerwcu 1921 roku pełnił służbę w 6 dżand. we Lwowie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 62. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był 7 dżand. w Poznaniu. Dowodził plutonem żandarmerii Ostrów Wlkp. W marcu 1924 roku został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty z równoczesnym wcieleniem do 57 pp w Poznaniu. W latach 1928–1930 pełnił służbę w 86 pp w Mołodecznie. We wrześniu 1930 roku został przeniesiony do PKU Radom na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta. Z dniem 31 grudnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Charkowie. 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[54]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
- ↑ Por. kanc. Artur Maksymilian Eugeniusz Tadeusz Wiktor (ur. 10 marca 1885) z dniem 1 lutego 1931 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i skierowany na dwumiesięczny urlop, a z dniem 31 marca tego roku przeniesiony w stan spoczynku.
- ↑ Stefan Traczewski (ur. 26 grudnia 1889[59]) we wrześniu 1930 roku został przeniesiony z 10 pp do PKU Radom[60]. Po zwolnieniu por. Artura Wiktora ze stanowiska kierownika II referatu (1 lutego 1931 roku) przejął jego obowiązki.
- ↑ Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[62].
- ↑ kpt. adm. (piech.) Władysław Aleksander Przybylski ps. „Nowina” ur. 6 października 1892 w Płocku, w rodzinie Władysława i Wiktorii z Żukowskich[63] . W latach 1932–1935 pełnił służbę w KOP[64][65]. Dostał się do niemieckiej niewoli, z której został uwolniony 1 kwietnia 1945[63] . Zmarł 28 lutego 1955[63] . Był odznaczony Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) i Srebrnym Krzyżem Zasługi[66].
- ↑ Czesław Cierpicki ur. 10 grudnia 1893 roku. Mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku w korpusie oficerów piechoty. Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Pełnił służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza m.in. na stanowisku dowódcy kompanii granicznej KOP „Druja”[67].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Almanach oficerski 1923/24 ↓, s. 34.
- ↑ a b Dz.U. z 1939 r. nr 20, poz. 131.
- ↑ Szandrocho 2011 ↓, s. 42.
- ↑ Szandrocho 2011 ↓, s. 44, 46.
- ↑ a b Szandrocho 2011 ↓, s. 47.
- ↑ Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 69 z 23 czerwca 1921 roku, zał. nr 2 do pkt 11.
- ↑ Korespondencje. Z Radomia. „Polska Zbrojna”. 41, s. 3, 1922-02-11. Warszawa.
- ↑ Dz.U. z 1924 r. nr 61, poz. 609.
- ↑ Dz.U. z 1925 r. nr 37, poz. 252.
- ↑ Jarno 2001 ↓, s. 169.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393, autor użył sformułowania „wszystkie czynności przygotowawcze do poboru, jak również jego przeprowadzenie przeszły do władz administracyjnych”, co nie odpowiadało podziałowi kompetencji władz wojskowych i cywilnych, określonych we wspomnianych aktach prawa.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393–394.
- ↑ Dz.U. z 1930 r. nr 31, poz. 270.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 40 z 23 grudnia 1930 roku, poz. 471.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 23 z 31 lipca 1931 roku, poz. 290.
- ↑ Jarno 2001 ↓, s. 173.
- ↑ Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220.
- ↑ Historia WKU Suwałki ↓.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919 roku, poz. 2838.
- ↑ Jarno 2003 ↓, s. 52, wg autora obowiązki komendanta pełnił do czerwca 1919 roku.
- ↑ a b c d e Jarno 2003 ↓, s. 52.
- ↑ a b Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 20 z 18 lutego 1921 roku, pkt 4.
- ↑ Obsada dowództw. [w:] Oddział II, sygn. I.303.4.59, s. 170 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-29].
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 26 z 12 sierpnia 1922 roku, s. 608.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 128.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 358.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 402.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 116.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 85.
- ↑ a b Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 856.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 6 z 21 stycznia 1919 roku, poz. 253.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 332, 1476, 1559, 1562.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1346.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 65 z 10 października 1923 roku, s. 700.
- ↑ a b c Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 108 z 20 października 1925 roku, s. 582.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 2 czerwca 1923 roku, s. 368.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 65 z 10 października 1923 roku, s. 701.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 81, 908.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 440.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 6.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 113 z 27 października 1925 roku, s. 611.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 7.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 119, 827, 828.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 522.
- ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 16, 40, 120.
- ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 16, 29, 39, 118.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 38, 44, z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 234.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 77.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 90.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 28 czerwca 1930 roku, s. 207.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 288.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 48.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 12.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 86.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 506.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 366, 413.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 113, 522.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 303.
- ↑ Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
- ↑ a b c Straty ↓.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 44, 906.
- ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 38.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 40.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 69, 907.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rozkazy Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”. [dostęp 2018-05-08].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933. Warszawa: Przegląd Piechoty, 1933.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwca 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. Jagiellońska Biblioteka Cyfrowa, 1935. [dostęp 2016-06-05].
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
- Karol Firich, Stanisław Krzysik, Tadeusz Kutrzeba, Stanisław Müller, Józef Wiatr: Almanach oficerski na rok 1923/24 zeszyt 2, dział III. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1923.
- Witold Jarno: Okręg Generalny Nr III Kielce w latach 1918–1921. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2003. ISBN 83-88679-31-7.
- Witold Jarno: Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2001. ISBN 83-88679-10-4.
- Jarosław Kowalewski: Historia Wojskowej Komendy Uzupełnień w Suwałkach. Wojskowa Komenda Uzupełnień w Suwałkach. [dostęp 2019-05-18].
- Henryk Moczyński: Służba poborowa. W: Dziesięciolecie Odrodzenia Polskiej Siły Zbrojnej 1918–1928. Henryk Stanisław Mościcki (red.) Włodzimierz Dzwonkowski (red.) Tadeusz Bałaban (red.). Warszawa: Tadeusz Złotnicki, 1928, s. 391–394.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
- Robert Szandrocho: 90 lat terenowych organów administracji wojskowej w Polsce. Wrocław: Wrocławskie Wydawnictwo Naukowe Atla 2, 2011. ISBN 978-83-60732-61-8.
- Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2021-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-11)].