Krokus 10501 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Typ | przenośny mono |
---|---|
Producent | |
Państwo | |
Dane techniczne | |
Zakresy fal | |
Fale długie | 170 - 280 kHz |
Fale średnie | 550 - 1600 kHz |
Fale krótkie | 6 - 12 MHz |
Inne | |
Wymiary | 225x173x78 mm |
Masa | 1,9 kg |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Radio_Diora_Krokus_2.jpg/240px-Radio_Diora_Krokus_2.jpg)
Krokus – polski monofoniczny radioodbiornik posiadający wielofunkcyjną konstrukcję. Radio mogło służyć jako odbiornik domowy, przenośny lub samochodowy.
Do przenoszenia służył odpinany uchwyt. Złącze w dolnej ściance umożliwiało połączenie z instalacją samochodową. Dołączane były: zasilanie z akumulatora, dodatkowy wzmacniacz oraz antena zewnętrzna przez oddzielne gniazdo.
Konstruując odbiornik zastosowano płytkę obwodów drukowanych[2].
Krokus był pierwszym w Polsce odbiornikiem tranzystorowym z zakresem fal krótkich.
Podstawowe parametry i właściwości
[edytuj | edytuj kod]- układ elektryczny: superheterodyna
- tranzystory: TG37 – wzmacniacz w.cz., TG38 – drugi stopień wzmacniacza p.cz., TG39 – pierwszy stopień wzmacniacza p.cz., TG40 – heterodyna i mieszacz, TG2 x 2 (wzmocnienie sygnału m.cz.), TG50 x 2 – wzmacniacz mocy m.cz. w układzie przeciwsobnym[2]
- zakresy fal: długie, średnie, krótkie
- zasilanie: 2 baterie 3R12
- elementy regulacyjne:
- klawiszowy przełącznik zakresów (wszystko na prawej ściance)
- gniazda: złącze samochodowe, gniazdo antenowe
- wymiary: 255x173x78 mm, masa ok. 1,9 kg
- rok produkcji: 1965
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Stare Radio | Diora, Krokus 10501 [online], oldradio.pl [dostęp 2024-04-23] .
- ↑ a b Jadwiga Trusz , Włodzimierz Trusz , Odbiorniki radiowe, telewizyjne i magnetofony, wyd. 2, t. 1, Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1974, s. 110–113 (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- 2.4. Odbiorniki turystyczne i przenośne. W: Jadwiga Trusz, Włodzimierz Trusz: Odbiorniki radiowe, telewizyjne i magnetofony. Cz. 1: Opisy i dane techniczne. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1974, s. 110–113.