Noksyptylina – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |||||||||||||
| |||||||||||||
Ogólne informacje | |||||||||||||
Wzór sumaryczny | C19H22N2O | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Masa molowa | 294,39 g/mol | ||||||||||||
Identyfikacja | |||||||||||||
Numer CAS | |||||||||||||
PubChem | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
Klasyfikacja medyczna | |||||||||||||
ATC | brak |
Noksyptylina – organiczny związek chemiczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny stosowany w postaci chlorowodorku. Noksyptylina została wprowadzona do lecznictwa w 1966 roku pod nazwą handlową Agedal przez firmę farmaceutyczną Bayer AG. Posiada zbliżone do amitryptyliny właściwości terapeutyczne. Wywiera zrównoważony wpływ na napęd psychomotoryczny. W porównaniu z imipraminą i amitryptyliną odznacza się nieco słabszym działaniem cholinolitycznym. Może być stosowana w depresjach endogennych, reaktywnych i inwolucyjnych.
Dawki terapeutyczne chlorowodorku noksyptyliny: jednorazowa 0,025–0,05 g; dobowa 0,05–0,15 g.
Dawniej preparat był dostępny w Polsce pod nazwą Noxiptilinum (tabletki 0,025 g). Wytwarzany był przez Rzeszowskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa[2]. Noksyptylina obecnie nie jest stosowana w lecznictwie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Noxiptilin hydrochloride, [w:] ChemIDplus [online], United States National Library of Medicine [dostęp 2010-09-16] (ang.).
- ↑ Opis leku Noxiptilinum. lapteka.com.pl, 1979. [dostęp 2019-01-28].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tadeusz Lesław Chruściel, Kornel Gibiński: Leksykon Leków. PZWL, 1991.
- A. Chwalibogowska-Podlewska, J.K. Podlewski: Leki Współczesnej Terapii. Wyd. XII. 1996.
- Farmakopea Polska V. T. II. s. 429.
- Thomas L. Lemke (red.): Foye’s principles of medicinal chemistry. Wyd. 6. s. 575. ISBN 978-0-7817-6879-5. [dostęp 2010-09-16]. (ang.).
- Małgorzata Rzewuska: Leczenie zaburzeń psychicznych. Wyd. 3. Warszawa: PZWL, 2006. ISBN 83-200-3354-3.