Bełzec – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Dom Ludowy w Bełżcu (1937) | |
Państwo | |
---|---|
Obwód | |
Rejon | |
Powierzchnia | 1,646 km² |
Wysokość | 234 m n.p.m. |
Populacja (2001) • liczba ludności • gęstość |
|
Nr kierunkowy | +380 3265 |
Kod pocztowy | 80715 |
Tablice rejestracyjne | BC |
Położenie na mapie obwodu lwowskiego ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
![]() |
Bełzec (także Bełżec; ukr. Гончарівка, Honczariwka) – wieś w obwodzie lwowskim, w rejonie złoczowskim na Ukrainie. Miejscowość w 2001 r. liczyła 1006 mieszkańców.
Nazwa
[edytuj | edytuj kod]Przed przyłączeniem do ZSRR wioska nazywała się Bełzec. Nazwa pochodzi od słowa oznaczającego podmokłe tereny[potrzebny przypis].
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich: Bełzec to wieś w powiecie złoczowskim, oddalona o półtorej mili na zachód od Złoczowa i o pół mili od Białego Kamienia.
Ludność
[edytuj | edytuj kod]W latach 1880–1902 ludność rzymskokat. liczyła 105 osób, greckokat. 985, izraelitów 71, razem 1161. Wieś należała do rzymskokat. parafii miasteczka Biały Kamień. Miejscowa parafia greckokat. posiadała dwie cerkwie we wsi i należała do dekanatu złoczowskiego[1].
Zabudowania
[edytuj | edytuj kod]- murowany, parterowy Dwór wybudowany został w 1840[2]
- W 1939 w Bełżcu odbyło się poświęcenie Domu Ludowego[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I. Warszawa: 1880–1902, s. 131.
- ↑ Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 245-246, ISBN 83-04-04229-0, ISBN 83-04-03701-7 (całość) .
- ↑ Szkoła w Dolinianach. „Wschód”. Nr 62, s. 1, 10 października 1937.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Bełzec, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 131 .