Eamon Gilmore – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 24 kwietnia 1955 |
---|---|
Tánaiste | |
Okres | od 9 marca 2011 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Minister spraw zagranicznych Irlandii | |
Okres | od 9 marca 2011 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Przewodniczący OBWE | |
Okres | od 1 stycznia 2012 |
Poprzednik | |
Następca | |
Lider Partii Pracy | |
Okres | od 6 września 2007 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Eamon Gilmore, irl. Éamon Mac Giollamóir (ur. 24 kwietnia 1955 w Caltrze w hrabstwie Galway[1]) – irlandzki polityk, działacz związkowy i samorządowiec, długoletni parlamentarzysta, w latach 2007–2014 lider Partii Pracy, od 2011 do 2014 tánaiste oraz minister spraw zagranicznych i handlu.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończył Garbally College w Ballinasloe oraz psychologię na National University of Ireland w Galway. W latach 1974–1975 pełnił funkcję przewodniczącego uczelnianej organizacji studenckiej, a następnie do 1978 był przewodniczącym ogólnokrajowej organizacji Union of Students in Ireland[2]. Pracował w centrali związkowej Irish Transport and General Workers' Union[1].
W latach 1985–1994 był radnym hrabstwa Dublin, zaś od 1997 do 2003 zasiadał w radzie hrabstwa Dún Laoghaire-Rathdown[1]. Działał w komunistycznej Partii Robotniczej, w latach 80. dwukrotnie bez powodzenia kandydował z jej ramienia do Dáil Éireann. Mandat Teachta Dála uzyskał przy trzecim podejściu w 1989 w okręgu wyborczym Dún Laoghaire[3]. W 1992 wraz z grupą deputowanych swojej partii współtworzył nowe ugrupowanie pod nazwą Demokratyczna Lewica[1]. Z jej ramienia w 1992 i 1997 uzyskiwał poselską reelekcję[3], a w 1999 wraz z nią dołączył do Partii Pracy, w której objął funkcję zastępcy lidera[1].
Od 20 grudnia 1994 do 26 czerwca 1997 zajmował stanowisko ministra stanu do spraw gospodarki morskiej. Był odpowiedzialny za sprawy przekształceń majątkowych, inwestycje i rozwój infrastruktury portowej oraz kwestie zanieczyszczenia wód[4]. Następnie pełnił funkcję rzecznika Partii Pracy ds. środowiska, mieszkalnictwa i rządu lokalnego[2]. Z ramienia laburzystów w wyborach w 2002, 2007 i 2011 ponownie wybierany do niższej izby irlandzkiego parlamentu, zasiadając w niej do 2016[3]. W 2002 bez powodzenia ubiegał się o przywództwo w partii[1].
W sierpniu 2007, po rezygnacji ze stanowiska lidera Partii Pracy przez Pata Rabbitte'a, zadeklarował zamiar ubiegania się o tę funkcję. 6 września 2007, jako jedyny zgłoszony kandydat, został jednogłośnie ogłoszony nowym liderem Partii Pracy[5].
W wyborach parlamentarnych w lutym 2011 kierowana przez niego Partia Pracy zdobyła 37 mandatów w 166-osobowej Dáil Éireann[6]. Po wyborach zawiązała koalicję rządową ze zwycięską Fine Gael. 9 marca 2011 Eamon Gilmore objął stanowisko wicepremiera (tánaiste) oraz ministra spraw zagranicznych i handlu w rządzie Endy Kenny’ego[7]. W 2012 pełnił funkcję przewodniczącego OBWE[8]. 4 lipca 2014 nowym liderem laburzystów została Joan Burton, która objęła wówczas stanowisko wicepremiera. Tydzień później w trakcie rekonstrukcji rządu Eamon Gilmore zakończył także pełnienie funkcji ministra.
W listopadzie 2015 mianowany specjalnym przedstawicielem Unii Europejskiej ds. procesu pokojowego w Kolumbii. Zajął się również działalnością akademicką na Dublin City University[9]. W lutym 2019 powołany na funkcję specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka (od marca 2019)[10].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Seán Donnelly: Elections 2011. Dublin: Seán Donnelly, 2012, s. 152. ISBN 978-0-9520197-8-7. [dostęp 2016-09-18]. (ang.).
- ↑ a b Eamon Gilmore TD – Biography. gilmore.ie. [dostęp 2016-09-18]. (ang.).
- ↑ a b c Profil na stronie electionsireland.org. [dostęp 2016-09-18]. (ang.).
- ↑ Mr. Eamon Gilmore. oireachtas.ie. [dostęp 2016-09-18]. (ang.).
- ↑ Gilmore declared new Labour leader. rte.ie, 6 września 2007. [dostęp 2016-09-18]. (ang.).
- ↑ Counting ends in Irish election. bbc.com, 2 marca 2011. [dostęp 2015-09-18]. (ang.).
- ↑ Irish Republic swears in Enda Kenny as new leader. bbc.com, 9 marca 2011. [dostęp 2016-09-18]. (ang.).
- ↑ Eamon Gilmore. osce.org. [dostęp 2022-12-12]. (ang.).
- ↑ Eamon Gilmore: About. gilmore.ie. [dostęp 2016-09-18]. (ang.).
- ↑ COUNCIL DECISION (CFSP) 2019/346 of 28 February 2019 appointing the European Union Special Representative for Human Rights. eur-lex.europa.eu, 1 marca 2019. [dostęp 2022-03-15]. (ang.).