Huta Bobrek – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Huta Julia przed 1940 rokiem | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Siedziba | |
Adres | ul. Konstytucji 61 |
Data założenia | 1856 |
Data likwidacji | 1994[1] |
Forma prawna | |
Nr KRS | |
Położenie na mapie Bytomia ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa śląskiego ![]() | |
![]() |
Huta Bobrek (pierwotnie Vulkan, od 1870 Moritz, od 1883 Julia[2], niem. Julienhütte) – huta żelaza w Bytomiu-Bobrku, która działała w latach 1856–1994. Pracowały w niej trzy wielkie piece i osiem pieców martenowskich.
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Bundesarchiv_B_145_Bild-P014571%2C_Oberschlesien%2C_Julienh%C3%BCtte.jpg/220px-Bundesarchiv_B_145_Bild-P014571%2C_Oberschlesien%2C_Julienh%C3%BCtte.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/99/Bytom_Konstytucji_Huta_Bobrek_hala_21_04_2011_P4217781.jpg/220px-Bytom_Konstytucji_Huta_Bobrek_hala_21_04_2011_P4217781.jpg)
Huta powstała w 1856 na terenie wykupionego majątku Elisenruh jako Julienhütte. W 1859 wybudowano koksownię. Po 1870 huta należała do Oberschlesische Huettenwerke. W latach 70. XX wieku, czasach świetności zakładu zatrudnionych było ok. 5000 osób, pracowały trzy wielkie piece i osiem pieców martenowskich. W 1883 roku huta została zakupiona przez Oscara i Georga Caro[3].
Przy hucie w latach 40. XX wieku działał obóz pracy przymusowej. W grudniu 1946 roku znajdowało się w nim 65 osób[4].
Huta działała do 1994[5], kiedy to ogłoszono upadłość przedsiębiorstwa[1]. Na bazie jednego z wydziałów huty utworzono firmę Duo-Stal, która również ogłosiła upadłość[5]. W 2003 powstała także firma Carbo-Koks, która przejęła część budynków dawnej huty oraz koksownię[6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Robert Brudzyński: Krótka historia procesu upadłości Huty Bobrek w Bytomiu. W: Charakterystyka wybranych sektorów infrastrukturalnych i wrażliwych w gospodarce polskiej oraz możliwości ich prywatyzacji. CASE, 1999, s. 85. ISBN 83-7178-177-6.
- ↑ Bytom *Komin koksowni b. Huty Bobrek* (obiekt historyczny). RadioPolska. [dostęp 2018-08-23].
- ↑ Caro Oscar. Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. [dostęp 2018-08-23].
- ↑ Miroszewski Kazimierz: Obozy pracy przymusowej w Bytomskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w latach 1945–1949. W: Bytomskie martyrologium powojennych lat 1945-1956. Ofiary komunistycznego terroru i ich pomnik. Jan Drabina (red.). Bytom: Urząd Miejski w Bytomiu, 2009, s. 85. ISBN 978-83-922322-9-2.
- ↑ a b MOD: Hutnicy dwa razy upadli. [w:] naszemiasto.pl Bytom [on-line]. Polska Press, 2002-08-20. [dostęp 2020-06-11].
- ↑ Carbo-Koks: Kilka informacji o koksowni Carbo-Koks. [dostęp 2016-09-16]. (pol.).