Mario Molina – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | 7 października 2020 |
profesor | |
Specjalność: chemia | |
Alma Mater | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() | |
Nagrody | |
Mario José Molina Henríquez (ur. 19 marca 1943 w Meksyku, zm. 7 października 2020 tamże[1]) – meksykański chemik atmosfery, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1995.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ojcem Mario Moliny był Roberto Molina Pasquel, prawnik prowadzący własną kancelarię oraz dyplomata. W 1965 Mario Molina ukończył studia w zakresie inżynierii chemicznej na Universidad Nacional Autónoma de México, a następnie wyjechał do Niemiec, aby studiować chemię fizyczną na Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. W tym czasie pracował głównie nad kinetyką reakcji polimeryzacji. Po ukończeniu studiów w 1967 powrócił do Meksyku, aby rok później wyjechać na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley, na którym w 1972 uzyskał stopień doktora. W Berkeley zajmował się dystrybucją energii wewnętrznej w produktach reakcji chemicznych i fotochemicznych.
Jesienią 1973 rozpoczął staż podoktorski na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine, pod kierunkiem F. Sherwooda Rowlanda. Spośród kilku zaproponowanych przez Rowlanda tematów badawczych, Molina zdecydował się na dotyczący freonów, związków kumulujących się w atmosferze, a uważanych wówczas za niemające wpływu na środowisko. Rowland i Molina stwierdzili, że freony mogą ulegać destrukcji w atmosferze, a uwalniany z nich chlor katalizuje rozpad cząsteczki ozonu. Pierwsze wyniki badań opublikowali w „Nature” już w 1974[2].
W późniejszych latach pracował kolejno w Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology, Massachusetts Institute of Technology, na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego na wydziale chemii i w Instytucie Oceanografii im. Scrippsa.
W 1995 otrzymał, wraz z Paulem Crutzenem (który kilka lat wcześniej opisał wpływ tlenku azotu na warstwę ozonową) i Franklinem Sherwoodem Rowlandem, Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za wkład w badania chemii atmosfery, zwłaszcza procesów powstawania i destrukcji warstwy ozonowej (tj. występowania tzw. dziury ozonowej).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Muere Mario Molina, ganador del Premio Nobel 1995 (hiszp.)
- ↑ Mario J. Molina , F.S. Rowland , Stratospheric sink for chlorofluoromethanes: chlorine atom-catalysed destruction of ozone, „Nature”, 249 (5460), 1974, s. 810–812, DOI: 10.1038/249810a0 (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Mario J. Molina , Biographical [online], nobelprize.org, 2007 (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Szymon Malinowski, Zmiany klimatu: Dowodów dostarczą naukowcy (wywiad z Mariem Moliną), „Academia”, wydanie specjalne 1/6/2019, naukaonline.pan.pl [dostęp 2019-08-04] .
- ISNI: 0000000120248124
- ORCID: 0000-0003-2339-3225
- VIAF: 43806068
- LCCN: nb2002018877
- GND: 1029801800
- BnF: 14440830c
- SUDOC: 109964861
- SBN: SBNV099701
- NKC: jx20110608022
- BNE: XX6225467
- NTA: 242167721
- BIBSYS: 9074023
- CiNii: DA15422093
- PLWABN: 9810633977505606
- NUKAT: n97028573
- J9U: 987007434376805171
- BLBNB: 000600738
- KRNLK: KAC2021S7330