PZL.26 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() PZL.26 SP-PZM Ignacego Giedgowda podczas zawodów Challenge 1934 | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | samolot sportowy, |
Konstrukcja | konstrukcja mieszana, wolnonośny dolnopłat |
Załoga | 1 |
Historia | |
Data oblotu | marzec 1934 |
Lata produkcji | 1934 (zbudowano prototyp i 5 egzemplarzy) |
Dane techniczne | |
Napęd | 1x silnik tłokowy, rzędowy, chłodzony powietrzem, 6-cylindrowy, odwrócony, Menasco-Bucanner B-6 S3 |
Moc | 194,8 kW (265 KM) |
Wymiary | |
Rozpiętość | 10,42 m |
Długość | 7,50 m |
Wysokość | 2,09 m |
Powierzchnia nośna | 16,30 m² |
Masa | |
Własna | 560 kg |
Startowa | 795 kg |
Zapas paliwa | 180 l |
Osiągi | |
Prędkość maks. | 298 km/h |
Prędkość minimalna | 61 km/h |
Prędkość wznoszenia | 6 m/s |
Pułap | 5500 m |
Zasięg | 800 km |
Dane operacyjne |
PZL.26 – polski samolot sportowy projektu inżynierów Jerzego Dąbrowskiego, Piotra Kubickiego i Franciszka Misztala opracowany i oblatany w 1934 roku w Państwowych Zakładach Lotniczych.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Samolot PZL.26 został opracowany na zamówienie polskiego lotnictwa wojskowego dla potrzeb zawodów Challenge mających się odbyć w roku 1934, jako rozwinięcie konstrukcji PZL.19 z mocniejszym silnikiem. Prace sfinansowała Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Samolot oblatano wczesną wiosną 1934 roku. Koncepcję samolotu PZL.26 wykorzystał Jerzy Dąbrowski we wstępnym projekcie myśliwca PZL.55.
Służba w lotnictwie
[edytuj | edytuj kod]Samolot był oblatany z silnikiem Gipsy 180 KM. Jednak uznano, iż dla celów poprawy osiągów należy zastosować silnik o większej mocy. Wybór padł na silnik rzędowy Menasco Bucaneer o mocy 265 KM. Samolot w roku 1934 wziął udział w zawodach Challenge 1934. Niestety, nie zakupiono do samolotów silników treningowych (tylko na czas treningu – na których trenować przed zawodami mieli zawodnicy). W efekcie ci zawodnicy, którzy solidnie trenowali jako pierwsi przekroczyli granicę 72 godzin pracy – jaką tylko liczbę godzin pracy gwarantowała fabryka tych silników[1]. Skutkiem przekroczenia tego czasu były ciężkie awarie silników (pękanie wałów korbowych) – trzy samoloty nie ukończyły konkursu, a dwa pozostałe zajęły 11. i 17. miejsce. Później był krótko wykorzystywany w lotnictwie sportowym. Przyczyną wycofania samolotu z lotnictwa były bardzo wysilone, zawodne i zużywające dużo paliwa zawodnicze silniki Menasco.
Opis techniczny
[edytuj | edytuj kod]Trzy-miejscowy metalowy duralowy dolnopłat ze stałym podwoziem. Samolot był wyposażony w silnik rzędowy Menasco Bucaneer B-6S3 o mocy 265 KM.
Wersje
[edytuj | edytuj kod]- PZL.26 – samolot zawodniczy, sportowy.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Witold Rychter, Skrzydlate wspomnienia, 1980, s. 246.