Pandoro – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Miejsce powstania | |
---|---|
Składniki | |
|
Pandoro – tradycyjne włoskie ciasto zwane „słodkim chlebem”, najbardziej popularne w okresie Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku. Nazwa ciasta wywodzi się od włoskich słów pane, które oznacza chleb oraz oro, oznaczającego złoto[1].
Podstawa tradycyjnego pandoro jest w kształcie ośmioramiennej gwiazdy, a samo ciasto jest złotego koloru[1]. Często podaje się je posypane cukrem pudrem o zapachu wanilii, który w okresie Bożego Narodzenia przypomina zaśnieżone szczyty włoskich Alp. Innym, obok pandoro, popularnym we Włoszech ciastem w okresie świątecznym jest panettone[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Pandoro pojawiło się w odległych czasach, produkt dawnej sztuki wypieku chleba. Przez całe średniowiecze biały chleb spożywali wyłącznie bogaci, podczas gdy zwykłych ludzi było stać tylko na czarny chleb, a często nawet nie było to możliwe. Chleby słodkie były zarezerwowane dla szlachty. Chleby wzbogacone jajkiem, masłem i cukrem lub miodem były podawane w pałacach i nazywane były chlebem królewskim lub chlebem złotym.
Początki ciasta pandoro datowane sąna XIII wiek, gdzie mogło być ono wypiekane na dworze Sforzów w Weronie, a inspiracją do wypieku pandoro miało być inne ciasto – nadalin[1][2]. Pierwsze wzmianki na temat deseru wyraźnie oznaczonego jako pandoro datuje się na XVIII wiek. Jeszcze w XVIII wieku Wenecja była głównym rynkiem zbytu dla przypraw, a także dla cukru, który zastąpił miód w europejskich ciastach i chlebach produkowanych z ciasta zakwaszonego. To właśnie w Weronie, na terytorium Wenecji, opracowano i udoskonalono recepturę produkcji pandoro, co wymagało stu lat. Współczesna historia tego chleba deserowego rozpoczęła się w Weronie 30 października 1894, kiedy to Domenico Melegatti uzyskał patent na procedurę, która miała być stosowana przy przemysłowej produkcji pandoro[3]. Melegatti do wniosku o patent dołączył rysunek malarza Angelo Dall'Oca Bianci, który namalował ciasto z podstawą w kształcie ośmioramiennej gwiazdy[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Beata Zatońska: Świąteczna włoska wojna na baby. Która zwycięży?. tygodnik.tvp.pl, 25 grudnia 2016. [dostęp 2023-12-03].
- ↑ Alessandro Marzo Magno: Panettone. gazzettaitalia.pl, 21 grudnia 2021. [dostęp 2023-12-03].
- ↑ Chi ha inventato il pandoro?. focusjunior.it, 15 grudnia 2020. [dostęp 2023-12-03]. (wł.).
- ↑ The history of Pandoro and Panettone, the two kings of Italian Christmas. italia.it. [dostęp 2023-12-03]. (ang.).