Ford Transit – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ford Transit – samochód dostawczy klasy średniej, a następnie klasy wyższej produkowany pod amerykańską marką Ford od 1953 roku. Od 2014 roku produkowana jest szósta generacja pojazdu.
Pierwsza generacja
[edytuj | edytuj kod]![]() Ford Taunus Transit | |
Producent | |
---|---|
Zaprezentowany | Marzec 1953 |
Okres produkcji | 1953 – 1965 |
Miejsce produkcji | |
Następca | Ford Transit II |
Dane techniczne | |
Segment | van segmentu D |
Typy nadwozia | 3- i 4-drzwiowy van |
Napęd | |
Długość | 4300 mm |
Szerokość | 1740 mm |
Wysokość | 1965 mm |
Rozstaw osi | 2300 mm |
Dane dodatkowe | |
Konkurencja |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/1965_Ford_Taunus_Transit_in_red%2C_Berlin_%28rear_left%29.jpg/225px-1965_Ford_Taunus_Transit_in_red%2C_Berlin_%28rear_left%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e8/Ford_Taunus_Transit_FK1000_%2838_PS%29.jpg/225px-Ford_Taunus_Transit_FK1000_%2838_PS%29.jpg)
Ford Taunus Transit został zaprezentowany po raz pierwszy w 1953 roku.
Pierwsze wcielenie Transita oferowane było pod różnymi nazwami, jak m.in. Ford FK1000, Ford Transit 1250 i wreszcie Ford Taunus Transit. To pierwszy średniej wielkości pojazd dostawczy Forda, który produkowano z przeznaczeniem m.in. na rynek europejski i australijski. Samochód produkowano w niemieckich oraz portugalskich zakładach Forda. Pod maską znalazł się m.in. silnik benzynowy o z pojemnością 1.7 litra oraz mocą 60 KM[1].
Samochód zdobył szeroką popularność na rynkach Europy Zachodniej nie tylko jako samochód dostawczy, ale i w roli pojazdu powszechnie stosowanego w służbach porządkowych i poblucznych m.in. jako wóz strażacki, radiowóz, karetka[2].
Silnik
[edytuj | edytuj kod]- L4 1.7l
Druga generacja
[edytuj | edytuj kod]![]() Ford Transit II przed liftingiem | |
Producent | |
---|---|
Zaprezentowany | Październik 1965 |
Okres produkcji | 1965 – 1977 |
Miejsce produkcji |
|
Poprzednik | Ford Taunus Transit |
Następca | Ford Transit III |
Dane techniczne | |
Segment | van segmentu D |
Typy nadwozia | 3 i 4-drzwiowy van |
Napęd | |
Długość | 4192–4944 mm |
Szerokość | 1960–2060 mm |
Wysokość | 1931–2128 mm |
Rozstaw osi | 2692–2997 mm |
Liczba miejsc | 3-12 |
Dane dodatkowe | |
Konkurencja |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/35/1966_Ford_Transit_Camper_1.7_Rear.jpg/225px-1966_Ford_Transit_Camper_1.7_Rear.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Ford_Transit_Van.jpg/225px-Ford_Transit_Van.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/1976_Ford_Transit_Custom_130_1.7_Front.jpg/225px-1976_Ford_Transit_Custom_130_1.7_Front.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/1976_Ford_Transit_Custom_130_1.7_Rear.jpg/225px-1976_Ford_Transit_Custom_130_1.7_Rear.jpg)
Ford Transit II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1965 roku.
Pracując nad zupełnie nowym modelem mającym na celu zastąpić Taunusa Transita, Ford zdecydował się skrócić nazwę modelu do po prostu Transit i zachować jego koncepcję przystosowaną do uniwersalnego zastosowania. Jako że był to pierwszy model oferowany jako Transit, nosił on przydomek porządkowy MK1[3].
Samochód oferowany był w różnych konfiguracjach nadwozia, zarówno jako kombi i minibus, jak i furgon oraz podwozie do zabudowy, sprawdzając się także w służbach porządkowych[4].
Ford Transit tej generacji wyróżniał się masywnym, szerokim nadwoziem z osadzonymi na błotnikach okrągłymi reflektorami, a także rozległą atrapą chłodnicy.
Samochód odniósł duży sukces rynkowy szczególnie w krajach anglosaskich, zdobywając uznanie za zasługą m.in. właściwości transportowych oraz szerokiego zakresu dostępnych konfiguracji nadwozia[5].
Głównymi zakładami produkcyjnymi, w których wytwarzano Transita MK1, była fabryka Langley, w Anglii. Z racji dużego zapotrzebowania, Ford zdecydował się uruchomić produkcję tego samochodu dostawczego także w innej brytyjskiej fabryce w Southampton[6].
Restylizacje
[edytuj | edytuj kod]Na przestrzeni 12 lat produkcji, samochód był systematycznie modernizowany przez producenta pod kątem poprawy właściwości aerodynamicznych, jak i ogólnej stylizacji nadwozia[7].
Silniki
[edytuj | edytuj kod]- L4 1.2 45 KM
- L4 1.3 50 KM
- L4 1.5 60 KM
- L4 1.7 65 KM
- L4 2.0 70 KM
- L4 2.0 75 KM
- L4 2.0 80 KM
- L4 2.4 Diesel 62 KM
Trzecia generacja
[edytuj | edytuj kod]![]() Ford Transit III | |
Producent | |
---|---|
Zaprezentowany | Sierpień 1977 |
Okres produkcji | 1977 – 1986 |
Miejsce produkcji | |
Poprzednik | Ford Transit II |
Następca | Ford Transit IV |
Dane techniczne | |
Segment | van segmentu D |
Typy nadwozia | 3 i 4-drzwiowy van |
Napęd | |
Rozstaw osi | 2690–3000 mm |
Liczba miejsc | 3-12 |
Dane dodatkowe | |
Konkurencja | Citroën C25 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/1982_Ford_Transit_L_MKII_%285133459644%29.jpg/225px-1982_Ford_Transit_L_MKII_%285133459644%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1f/Ford_transit_4_v_sst.jpg/225px-Ford_transit_4_v_sst.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Ford_transit_4_h_sst.jpg/225px-Ford_transit_4_h_sst.jpg)
Ford Transit III został zaprezentowany po raz pierwszy w 1977 roku.
Trzecia generacja średniej wielkości samochodu dostawczego Forda nie była zupełnie nową konstrukcją, lecz głęboko zmodernizowanym poprzednikiem[8]. Zachowując charakterystyczne proporcje poprzednika, samochód zyskał nowy pas przedni z bardziej kanciastymi reflektorami i dużą plastikową atrapą chłodnicy.
Ponadto, zmodernizowano też tylną część nadwozia, nadając jej nowy kształt lamp i zderzaka. Zmiany objęły jeszcze kabinę pasażerską, wdrażając nowy projekt deski rozdzielczej[9]. Transit II był oferowany jako 2-osobowy furgon, osobowy, przeszklony model, oraz dostawczy.
Ford Transit Mk2 był samochodem tylnonapędowym, z silnikiem umieszczonym z przodu, co zapewnić miało jak najbardziej płaską część ładunkową. Był oferowany z czterema silnikami: benzynowymi 2.0 i 3.0 oraz dieslami 2.4 i 2.5.
Lifting
[edytuj | edytuj kod]W 1984 roku trzecia generacja Transita przeszła kolejny face lifting[10], przynosząc głównie zmiany w kształcie lamp z kierunkowskazami i atrapy chłodnicy. Zmiany objęły także tylną część nadwozia, z nowymi lampami i zderzakiem.
Silniki
[edytuj | edytuj kod]- R4 1.6
- R4 2.0
- V6 3.0
- R4 2.4 Diesel
- R4 2.5 Diesel
Czwarta generacja
[edytuj | edytuj kod]![]() Ford Transit IV | |
Producent | |
---|---|
Zaprezentowany | Styczeń 1986 |
Okres produkcji | 1986 – 2003 (Świat) |
Miejsce produkcji | |
Poprzednik | Ford Transit III (Europa) |
Następca | Ford Transit V (Świat) |
Dane techniczne | |
Segment | van segmentu D |
Typy nadwozia | 3 i 4-drzwiowy van |
Napęd | |
Długość | 4863–5230 mm |
Szerokość | 1974 mm |
Wysokość | 2070–2363 mm |
Rozstaw osi | 2933–3300 mm |
Masa własna | 1609–1740 kg |
Liczba miejsc | 3-12 |
Dane dodatkowe | |
Konkurencja | Citroën C25 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/ff/Ford_Transit_%2832191509667%29.jpg/225px-Ford_Transit_%2832191509667%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7f/Ford_transit_5_v_sst.jpg/225px-Ford_transit_5_v_sst.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e5/2000_Ford_Transit_120_SWB_2.5.jpg/225px-2000_Ford_Transit_120_SWB_2.5.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/67/Ford_Transit_CN_SWB_facelift_China_2012-04-22.jpg/225px-Ford_Transit_CN_SWB_facelift_China_2012-04-22.jpg)
Ford Transit IV został zaprezentowany po raz pierwszy w styczniu 1986 roku.
Transit czwartej generacji to zupełnie nowy model opracowany od podstaw, porzucający produkowaną przez ponad 30 lat koncepcję opracowaną w latach 60. XX wieku. Nadwozie przybrało inne, bardziej aerodynamiczne proporcje z charakterystycznymi, obłymi i zarazem kanciastymi motywami oraz nisko osadzonymi reflektorami, przyjmując przy tym jednobryłowy kształt karoserii[11].
W latach 1997–2000 auto montowano w polskich zakładach Forda w Płońsku. W 1998 roku zmontowano 2500 sztuk, 1999 – 2446 sztuk, a w 2000 – 784 sztuki.
Restylizacje
[edytuj | edytuj kod]W 1992 roku zaprezentowano model po pierwszej modernizacji. W jej ramach zmieniono kształt reflektorów, a także przedni zderzak. Ponadto, zmieniono też atrapę chłodnicy. Pojawiły się też zmiany w wersjach wyposażeniowych i dostępnych jednostkach napędowych.
Kolejną, jeszcze bardziej rozległą modernizację Transita przeprowadzono pod koniec 1994 roku. Auto otrzymało nową deskę rozdzielczą oraz delikatnie zmieniony przód i nowy silnik. W opcji auto dostępne było z ABS-em, klimatyzacją, elektrycznymi szybami, centralnym zamkiem, elektrycznymi lusterkami, a także poduszkami powietrznymi. W Europie auto produkowano do 2000 roku. Natomiast w Wietnamie do 2003 roku[12].
Chiny
[edytuj | edytuj kod]W 2006 roku Transit czwartej generacji po specjalnej, przeprowadzonej z myślą o lokalnym ryku restylizacji, trafił do produkcji także w Chinach przez lokalną spółkę typu joint-venture między Fordem a chińskim Jiangling Motors[13]. Po 11 latach produkcji, podczas której samochód zdobył dużą popularność jako m.in. radiowóz i karetka pogotowia, w 2017 roku chiński Transit przeszedł kolejną modernizację pasa przedniego, zmieniając przy tym nazwę na drugą markę joint-venture JMC-Ford, JMC Teshun[14].
Silniki
[edytuj | edytuj kod]- R4 2.5
- V6 2.9
- V6 3.0
Piąta generacja
[edytuj | edytuj kod]![]() Ford Transit V przed liftingiem | |
Producent | |
---|---|
Zaprezentowany | Lipiec 2000 |
Okres produkcji | 2000 – 2013 (Świat) |
Miejsce produkcji |
|
Poprzednik | Ford Transit V |
Następca | |
Dane techniczne | |
Segment | van segmentu D |
Typy nadwozia | 3 i 4-drzwiowy van |
Skrzynia biegów | 6-biegowa manualna |
Napęd | |
Długość | 3300–6403 mm |
Szerokość | 1972–492 mm |
Wysokość | 1999–2624 mm |
Rozstaw osi | 2993–4318 mm |
Liczba miejsc | 2 – 17 |
Test Euro NCAP | |
Dane dodatkowe | |
Modele bliźniacze | |
Konkurencja | Citroën Jumpy |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/2001_Ford_Transit_350_MWB_TD_2.4_Rear.jpg/225px-2001_Ford_Transit_350_MWB_TD_2.4_Rear.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/2013_Ford_Transit_100_T350_RWD_2.2_Front.jpg/225px-2013_Ford_Transit_100_T350_RWD_2.2_Front.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/2015_JMC-Ford_Transit_%28facelift%29%2C_front_8.16.18.jpg/225px-2015_JMC-Ford_Transit_%28facelift%29%2C_front_8.16.18.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/2015_JMC-Ford_Transit_%28facelift%29%2C_rear_8.16.18.jpg/225px-2015_JMC-Ford_Transit_%28facelift%29%2C_rear_8.16.18.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Ford_Transit_Pro_001.jpg/225px-Ford_Transit_Pro_001.jpg)
Ford Transit V został zaprezentowany po raz pierwszy w 2000 roku.
Piąta generacja Transita to ponownie całkowicie nowa konstrukcja dostawczego samochodu zbudowana od podstaw. Samochód otrzymał charakterystyczne, kanciaste proporcje nadwozia z nisko osadzonymi reflektorami. Nadwozie zostało usztywnione, a także przygotowane do różnych sposobów przeniesienia napędu[16].
W 2001 roku Ford Transit piątej generacji zdobył międzynarodowy tytuł Van of the Year[17].
Lifting
[edytuj | edytuj kod]Wersja po gruntownej modernizacji została zaprezentowana w 2006 roku. Pojazd otrzymał m.in. zmienione reflektory, grill i deskę rozdzielczą[18]. Oprócz zmian stylistycznych zmiany doczekały się jednostki napędowe skonstruowane (szczególnie 2.2) przy współpracy z koncernem PSA W 2007 roku auto uzyskało międzynarodowy tytuł Van of the Year.
Chiny
[edytuj | edytuj kod]W 2008 roku amerykańsko-chińskie joint-venture Ford-JMC uruchomiło produkcję Transita piątej generacji także w Chinach, gdzie trafił on do sprzedaży równolegle z modelem poprzedniej generacji. Po 5 latach produkcji, w 2013 roku chiński Transit przeszedł pierwszą, dedykowaną dla lokalnego rynku restylizację, zyskując bardziej zaokrąglone reflektory, inną atrapę chłodnicy i charakterystyczne, wyciągnięte tylne lampy[19].
W grudniu 2020 roku, po 12 latach produkcji, chiński Ford Transit piątej generacji przeszedł drugą, obszerną restylizację nadwozia, przy okazji dokonano korekty nazwy na Ford Transit Pro[20]. Samochód zyskał zupełnie nowy wygląd pasa przedniego z dużą, sześciokątną atrapą chłodnicy i agresywnie stylizowanymi reflektorami, a ponadto zmieniono wkłady lamp tylnych i wdrożono nowy projetk deski rozdzielczej.
Wersje specjalne
[edytuj | edytuj kod]W Wielkiej Brytanii na podwoziu VII generacji auta produkowano przez firmę Smith Electric Vehicles całkowicie elektryczna wersja pojazdu, nazwana Edison. Pojazd z silnikiem elektrycznym o mocy 122 KM pozwala na przejechanie na jednym ładowaniu od 130 do 160 km w zależności od wersji. Prędkość maksymalna pojazdu wynosi 80 km/h[21]
Silniki[22]
[edytuj | edytuj kod]- 2.0 TD 75 KM
- 2.0 TD 86 KM
- 2.0 TD 100 KM
- 2.0 TD 125 KM
- 2.0 TD 144 KM
- 2.2 D 70 KM
- 2.4 TD 90 KM
- 2.4 TD 116 KM
- 2.4 TD 125 KM
- 2.4 TDCi 137 KM.
Silniki (FL)[23]
- 1.8 TDDi 75 KM
- 1.8 TDCi 90 KM
- 1.8 TDCi 110 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 85 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 100 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 110 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 115 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 125 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 130 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 140 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 155 KM
- 2.2 Duratorq TDCI 200 KM
- 2.4 Duratorq TDCI 100 KM
- 2.4 TDCi 100 KM
- 2.4 TDCi 115 KM
- 2.4 TDCi 140 KM
- 3.2 Duratorq TDCI 220 KM
Szósta generacja
[edytuj | edytuj kod]![]() Ford Transit VI przed liftingiem | |
Producent | |
---|---|
Projektant | Paul Campbell |
Zaprezentowany | Wrzesień 2012 |
Okres produkcji | od 2013 |
Miejsce produkcji | |
Poprzednik | Ford Transit V Maxi |
Dane techniczne | |
Segment | |
Typy nadwozia | 3 i 4-drzwiowy van |
Skrzynia biegów | 6-biegowa automatyczna |
Napęd | |
Długość | 5531–6734 mm |
Szerokość | 2059–2126 mm |
Wysokość | 2550–2781 mm |
Rozstaw osi | 3302–4521 mm |
Liczba miejsc | 2-17 |
Dane dodatkowe | |
Modele bliźniacze | |
Pokrewne | |
Konkurencja |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/2015_Ford_Transit_250_MR_148%22%2C_rR.jpg/225px-2015_Ford_Transit_250_MR_148%22%2C_rR.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/2015_Ford_Transit.jpg/225px-2015_Ford_Transit.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/2020_Ford_Transit_350_Leader_EcoBlue_2.0_facelift_Front.jpg/225px-2020_Ford_Transit_350_Leader_EcoBlue_2.0_facelift_Front.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/Ford_Transit_T8_003.jpg/225px-Ford_Transit_T8_003.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/44/Ford_Transit_T8_004.jpg/225px-Ford_Transit_T8_004.jpg)
Ford Transit VI został zaprezentowany po raz pierwszy w 2012 roku[24].
Transit szóstej generacji przyniósł zupełnie nową koncepcję niż w przypadku poprzedników. Jest samochodem o rozmiar większym, ponieważ dotychczasowy model zastąpił Transit Custom.
Pojazd zbudowano na zupełnie nowej platformie, a z zewnątrz charakteryzuje się m.in. strzelistymi reflektorami i dużą, trapezoidalną atrapą chłodnicy. Z tyłu z kolei producent wyróżnił Transita VI podłużnymi, wąskimi lampami[25]. Sprzedaż Transita w różnych wariantach długości nadwozia ruszyła oficjalnie wiosną 2014 roku[26].
Sprzedaż
[edytuj | edytuj kod]Ford Transit VI jest też pierwszym w historii modelem tej serii oferowanym w Stanach Zjednoczonych, gdzie dostępny jest także w wersji z obniżonym dachem, dodatkowymi dzielonymi bocznymi drzwiami i delikatnymi modyfikacjami w stylistyce. Lokalna odmiana trafiła do sprzedaży na rynku Ameryki Północnej w drugiej połowie 2014 roku i zastąpiła tam serię modelową Ford E-Series[27].
E-Transit
[edytuj | edytuj kod]Jesienią 2020 roku gama wariantów napędowych największego samochodu dostawczego w gamie Forda została rozbudowana po raz pierwszy o model napędzany prądem o nazwie Ford E-Transit. Samochód wyposażony został w pakiet produkowanych w Polsce akumulatorów o pojemności 64 kWh firmy LG Chem, które pozwalają na przejechanie ok. 350 kilometrów na jednym ładowaniu[28]. Samochód dostępny jest w dwóch wariantach wysokości i długości, oferując przestrzeń ładunkową o pojemności do 15,1 metra sześciennego[29].
Z ładowarkami przydomowymi o mocy 11,3 kW elektryczny Transit ładowany jest do 100% baterii w 8 godzin, z kolei za pomocą szybkich ładowarek uzupełnienie stanu akumulatorów z 15 do 80% trwa 34 minuty. Debiut pojazdu w trzech wariantach rozmiaru nadwozia wyznaczony został na początek 2022 roku na rynkach globalnych[28].
Restylizacje
[edytuj | edytuj kod]We wrześniu 2018 roku Ford przedstawił Transita VI po modernizacji. Pojawił się nowy kształt zderzaków, przeprojektowany kształt atrapy chłodnicy oraz zmieniony kształt reflektorów, które wzbogacono diodami wykonanymi w technologii LED. Podobnie jak w przypadku innych, mniejszych modeli z serii Transit, zmieniono także kokpit. Pojawił się charakterystyczny projekt z prostokątnymi nawiewami i ekranem dotykowym do sterowania systemem multimedialnym[30]. Ofertę z czasem rozbudowała także wersja hybrydowa typu plug-in, która trafiła na rynek w 2020 roku[31].
W lipcu 2023 roku Transit szóstej generacji przeszedł kolejną, tym razem dedykowaną tylko do rynku chińskiego obszerną restylizację. W jej ramach samochód otrzymał inny pas przedni w stylu debiutującej równolegle nowego wcielenia modelu Ranger, zyskując wyżej osadzony duży wlot powietrza i okalające ją reflektory w kształcie litery "C". Zmieniono ponadto wkłady lamp tylnych, wytłoczenie drzwi i tylnej klapy, a także wdrożonow nowy projekt deski rozdzielczej. Znalazły się na niej dwa zintegrowane ze sobą 12,3 calowe wyświetlacze kolejno od wskaźników oraz systemu multimedialnego[32].
Silniki
[edytuj | edytuj kod]- R4 2.2L Duratorq TDCi
- R4 2.3L Duratec
- R4 2.4L Duratorq TDCi
- R5 3.2L Duratorq TDCi
- R5 3.2L Powerstroke
- V6 3.7L 4V Ti-VCT
- V6 3.5L EcoBoost twin-turbo
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ FORD TRANSIT HISTORIA. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Ford Transit To już 50 lat. [dostęp 2021-04-18]. (pol.).
- ↑ Old To Gold – History Of The Ford Transit. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ FORD TRANSIT MK1 – DANE TECHNICZNE. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Evolution of the Ford Transit Van. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ The history of the Ford Transit 1977 Ford Transit Custom MK1 Stripe. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ History of the Ford Transit Van from 1965 to 2019. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ A history of the Ford Transit. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ Ford Transit – historia modelu. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Van Tale-In’: The Ford Transit Has a Longer History Than You Realized. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ FORD TRANSIT MK4 – DANE TECHNICZNE. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ FORD TRANSIT MK5 – DANE TECHNICZNE. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Ford Transit facelift parts arrived!. [dostęp 2019-10-24]. (ang.).
- ↑ The JMC Teshun Is A Ford Tansit Turned Storm Trooper. [dostęp 2019-10-24]. (ang.).
- ↑ g, Ford Transit Now Available in Malaysia [online], Autoworld.com.my, 22 lipca 2014 [dostęp 2022-10-01] (ang.).
- ↑ Ford Transit (2000-2006): kanciasty 40-latek. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Ford Transit van. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ FORD TRANSIT 6 GENERACJI. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ 新世代全顺 2013款 2.4T豪华型长轴中顶国III. [dostęp 2021-04-18]. (chiń.).
- ↑ 2021 Ford Transit Pro China Introducing, Priced 163,800 – 233,800 Yuan. [dostęp 2021-04-18]. (ang.).
- ↑ Smith Electric Vehicles Edison [online], www.samochodyelektryczne.org [dostęp 2017-11-23] .
- ↑ Ford Transit V – Informacje o generacji • AutoCentrum.pl [online], www.autocentrum.pl [dostęp 2017-11-23] .
- ↑ Ford Transit VI – Informacje o generacji • AutoCentrum.pl [online], www.autocentrum.pl [dostęp 2017-11-23] .
- ↑ Nowe dostawcze Fordy [online], moto.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
- ↑ 2014 Ford Transit Revealed in Europe. [dostęp 2019-10-24]. (ang.).
- ↑ Ford Transit – europejska premiera. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Ford’s European Van Gets a Makeover for America. [dostęp 2019-10-24]. (ang.).
- ↑ a b Ford E-Transit imponuje zasięgiem i możliwościami. To więcej niż samochód. [dostęp 2021-08-24]. (pol.).
- ↑ Ford E-Transit EV. fordbielsko.autoboss.com.pl. [dostęp 2022-11-02].
- ↑ Nowy Ford Transit – premiera 2019!. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Transit po liftingu. Zmieniło się wiecej niż widać. [dostęp 2019-10-24]. (pol.).
- ↑ Обновлённый Ford Transit для Китая получил передок в стиле пикапа Ranger. [dostęp 2023-07-28]. (ros.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Historia i fotogaleria – po angielsku, po czesku, tablica generacji