Położenie płodu – Wikipedia, wolna encyklopedia
W ginekologii i położnictwie położeniem płodu (łac. situs) określa się stosunek osi długiej płodu do osi długiej macicy i kanału rodnego.
Wyróżnia się położenie:
- podłużne- (99% położeń)[1] w zależności co jest częścią przodującą płodu tzn. częścią znajdującą się najbliżej płaszczyzny wchodu miednicy wyróżnia się położenia podłużne:
- główkowe (96% porodów)[1]
- miednicowe (3% porodów)[1]
- poprzeczne
- skośne
Położenie podłużne jest położeniem fizjologicznym podczas porodu. Najłatwiejszym sposobem ustalenie położenia płodu jest wykonanie badania zewnętrznego.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Poród prawidłowy. W: Mariola Ropacka, Grzegorz H. Bręborowicz: Położnictwo i ginekologia. Grzegorz H. Bręborowicz (red.). Wydawnictwo Lekarskie PZWL, s. 338. 83-200-3082-X.