Żabiak (jezioro) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Widok od północnego wschodu | |
Położenie | |
Państwo | |
---|---|
Region | |
Morfometria | |
Powierzchnia | ha |
Głębokość • maksymalna |
|
Objętość | m³ |
Hydrologia | |
Rodzaj jeziora | |
Położenie na mapie gminy Stęszew ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu poznańskiego ![]() | |
![]() |
Żabiak – naturalne oczko wodne[1] (jezioro wytopiskowe) w obniżeniu wytopiskowym[2] znajdujące się w obrębie obszaru ochrony ścisłej Sarnie Doły w Wielkopolskim Parku Narodowym[3] w ciągu rynny górecko-budzyńskiej[4]. Jest jednym z największych obniżeń wytopiskowych na terenie Parku[2].
Żabiak jest jednym z pięciu okresowo wypełniających się wodą zagłębień na terenie Sarnich Dołów (trzy oczka wodne i dwa mszary torfowiskowe[3])[5]. Ma strome zbocza i silnie zaokrąglony kształt, a jego maksymalna głębokość wynosi dwa metry, przy czym wysokość obniżenia wytopiskowego jest znacznie większa. Stanowi pozostałość po wytopionej bryle lądolodu skandynawskiego[2].
Nad akwenem obserwowana była w przeszłości czapla siwa, której osobniki przelatywały tędy z ówczesnego rezerwatu Czapliniec na żerowiska nad Wartą w rejonie Sowińca[6]. W oczku, w latach 50. XX wieku, notowano szczególną obfitość żab, traszek i ropuch. Żyje tu też zaskroniec zwyczajny. W owadów występuje stosunkowo rzadka zalotka torfowcowa[7].
Przy północno-wschodnim krańcu niecki Żabiaka przebiega niebieski szlak pieszy nr 3583 z Mosiny do Stęszewa[8].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- w pobliżu: jezioro Góreckie, jezioro Kociołek
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Adam Zydroń, Olga Pruchlat, Określenie społecznej wartości Wielkopolskiego Parku Narodowego metodą kosztów podróży, w: Barometr regionalny, tom 12, nr 4, s. 158
- ↑ a b c WPN/WFOŚiGW, Na tropach lądolodu, tablica nr 6 ścieżki dydatktycznej in situ
- ↑ a b Wielkopolski Park Narodowy, Trasa Szlak Kosynierów
- ↑ Stacja Ekologiczna w Jeziorach, Monitoring hydrograficzny
- ↑ Paweł Anders, Krzysztof Kasprzak, Beata Raszka, Wielkopolski Park Narodowy, Wydawnictwo WBP, Poznań, 1999, s. 48, ISBN 83-85811-71-0
- ↑ Andrzej Dzięczkowski, Kolonia lęgowa czapli siwej w Wielkopolskim Parku Narodowym, w: Chrońmy Przyrodę, tom 23, nr 4/1967, s. 33
- ↑ Jarosław Urbański, Wielkopolski Park Narodowy, PWN, Poznań, 1955, s.40
- ↑ Wielkopolski Park Narodowy, mapa turystyczna, Cartomedia, Poznań, 2012, ISBN 978-83-7445-150-5