B́ – Wikipedia, wolna encyklopedia
B́ b́
B́ – litera zmodyfikowanego alfabetu łacińskiego. Występowała w sugerowanym przez Jana Kochanowskiego zapisie, dla języka średniopolskiego[1], która oznaczała dźwięk zmiękczonego b. Oznacza spalatalizowaną spółgłoskę zwartą dwuwargową dźwięczną [bʲ].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Skąd się wzięły znaki diakrytyczne? | 2+3D grafika plus produkt - Kwartalnik projektowy | Polish Design Quarterly [online], www.2plus3d.pl [dostęp 2021-03-01] [zarchiwizowane z adresu 2021-04-21] .