3 Dywizja (Księstwo Warszawskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1808 |
Tradycje | |
Rodowód | Legia Poznańska |
Dowódcy | |
Pierwszy | gen. Jan Henryk Dąbrowski |
Działania zbrojne | |
Druga Wojna Polska | |
3 Dywizja – związek taktyczny Księstwa Warszawskiego
Formowanie i zmiany organizacyjne
[edytuj | edytuj kod]Od 26 stycznia 1807 funkcjonowała jako Legia Poznańska. Organizując ją, sformowano osiem batalionów w departamencie poznańskim i 4 w departamencie bydgoskim. Następnie zredukowano ilość batalionów do ośmiu[1].
Barwy Legii to: kołnierz wyłogi, lampasy, wypustki białe, guziki żółte[2][a].
4 czerwca 1807 minister wojny Józef Poniatowski wydał rozkaz wprowadzający nową numeracje jednostek. Jej pułki otrzymały numery od 9 do 12[3]. W 1808 roku przeorganizowano Legię i sformowano 3 Dywizję. Jej dowódcą został dotychczasowy dowódca Legii Poznańskiej - gen. Jan Henryk Dąbrowski.
10 maja 1808 roku Napoleon umową w Bajonnie przejął na żołd francuski, 8 tysięczną tzw. Dywizję Polską, do której wyznaczono 4, 7 i 9 pułki piechoty. 14 sierpnia 1808 9 pułk piechoty Antoniego Sułkowskiego z dywizji gen. Dąbrowskiego wymaszerował z Łowicza do Hiszpanii[4].
W końcu sierpnia 1808 roku skierowano do Gdańska 10 pułk piechoty Antoniego Downarowicza ze Wschowy i 11 pp Stanisława Mielżyńskiego z Poznania, zostawiając ich zakłady w Łęczycy. 8 września wymaszerował 12 pułk piechoty ks. Ponińskiego z Rawicza do Torunia. 5 pułk strzelców konnych Kazimierza Turno, pełniący służbę nad Pilicą, wokół Pyzdr i pod Warszawą, w październiku został skierowany nad Niemen, natomiast 6 pułk ułanów Dominika Dziewanowskiego — z Łabiszyna do Torunia[4]. W tej sytuacji gen. Jan Henryk Dąbrowski pozostał "generałem bez wojska". Na jego prośbę ks. Józef Poniatowski udzielił mu urlopu[5].
Struktura organizacyjna w 1808
[edytuj | edytuj kod]Po reorganizacji i przesunięciach kadrowych stan dywizji w połowie 1808 roku przedstawiał się następująco[6]:
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/Jan_Henryk_Dabrowski_2.jpg/240px-Jan_Henryk_Dabrowski_2.jpg)
Dowództwo:
- dowódca dywizji – gen. Jan Henryk Dąbrowski (bezterminowo urlopowany[7])
- major dywizji[b] – płk Maurycy Hauke
- szef sztabu – płk Czesław Pakosz
- dowódcy brygad: gen. Michał Sokolnicki, gen. Michał Grabowski[c][7]
- adiutant dowódcy – ppłk Antoni Cedrowski
- naczelny urzędnik zdrowia – Puchalski[8]
Oddziały:
- 9 pułk piechoty
- 10 pułk piechoty
- 11 pułk piechoty
- 12 pułk piechoty
- 5 pułk strzelców konnych
- 6 pułk ułanów
- 3 batalion artylerii pieszej
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Marian Krwawicz, Gabryjel Zych, Wypisy źródłowe ... s.69
- ↑ Bgusław Polak: Lance do boju. s. 60.
- ↑ Wróblewski 2002 ↓, s. 169.
- ↑ a b Pachoński 1981 ↓, s. 390.
- ↑ Pachoński 1981 ↓, s. 391.
- ↑ Zych 1961 ↓, s. 22.
- ↑ a b Morawski i Wielecki 1996 ↓, s. 46.
- ↑ Bronisław Gembarzewski: Wojsko Polskie: Księstwo Warszawskie 1807–1814. s. 12.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce. Poznań: "Kurpisz", 2003. ISBN 83-88841-52-1.
- Bronisław Gembarzewski, Szymon Askenazy: Wojsko Polskie : Księstwo Warszawskie 1807–1814. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-47-5.
- Marian Krwawicz, Gabryjel Zych: Wypisy źródłowe do historii polskiej sztuki wojennej. Polska sztuka wojenna w latach 17961815. Zeszyt jedenasty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1955.
- Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2.
- Ryszard Morawski, Henryk Wielecki: Wojsko Księstwa Warszawskiego. Generalicja i sztaby. Warszawa: Wydawnictwo Belona, 1996. ISBN 83-11-08511-0.
- Jan Pachoński: Generał Jan Henryk Dąbrowski 17551818. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1981. ISBN 83-11-07252-3.
- Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
- Wiesław Wróblewski: Działania militarne w Wielkopolsce i na Ziemi Lubuskiej. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny AON. Departament Systemu Obronnego MON, 2002. ISBN 83-88329-25-1.
- Gabriel Zych: Armia Księstwa Warszawskiego 1807 1812. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1961.