Pk2 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Lokomotywa S101 (Pk2) | |
Inne oznaczenia | S101 |
---|---|
Producent | |
Lata budowy | 1910–1914 |
Układ osi | 2'C |
Wymiary | |
Masa pustego parowozu | 84,1 t |
Masa służbowa | 147,5 t |
Długość z tendrem | 20.910 mm |
Średnica kół napędnych | 1980 mm |
Średnica kół tocznych | 1000 mm |
Napęd | |
Trakcja | parowa |
Typ tendra | T20 (PKP 32D2) |
Ciśnienie w kotle | 15 at |
Powierzchnia ogrzewalna kotła | 161,22 m² |
Powierzchnia przegrzewacza | 58,5 m² |
Powierzchnia rusztu | 3,12 m² |
Skok tłoka | 660 mm |
Parametry eksploatacyjne | |
Maksymalna siła pociągowa | 11000 kG |
Prędkość konstrukcyjna | 110 km/h |
Pk2 – polskie oznaczenie pruskiego parowozu pospiesznego, produkowanego w latach 1910–1916. Na kolejach pruskich nosił oznaczenie S101, a później w DRG 1710-12. Parowóz występował w dwóch odmianach:
- S101 Bauart 1911 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1911 roku),
- S101 Bauart 1914 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1914 roku).
Po I wojnie światowej polskie koleje eksploatowały dwadzieścia parowozów tego typu, z czego po połowie stanowiły wersje z 1911 i 1914 roku.
Były one wykorzystywane przede wszystkim do prowadzenia niemieckich pociągów w tranzycie przez Pomorze do Prus Wschodnich. Stacjonowały w parowozowniach Gdańsk Brama Oliwska (Dzg-Odz) oraz Chojnice i Toruń.
Po II Wojnie Światowej na PKP trafiły ponownie parowozy tej serii, jednak tylko 1 sztuka pochodziła z Bauart 1914. Niewiele powojennych parowozów serii Pk2 pochodziło z przedwojennego ilostanu polskich kolei. Ostatni egzemplarz na stanie PKP został skasowany dopiero w 1959 r.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Jan Piwowoński: Parowozy Kolei Polskich. WKiŁ, Warszawa 1978.
- Ingo Hütter, Reimar Holzinger: Die Lokomotiven der PKP 1918–1939. DGEG, Hövelhof 2007, ISBN 978-3-937189-27-7.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Forum Modelarzy Kolejowych.. forum.martel.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)].