Gotha Go 145 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() samoloty Go 145 i Ar 96 zdobyte przez Brytyjczyków w 1945 r. | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | |
Konstrukcja | dwupłat o konstrukcji drewnianej |
Załoga | 2 (instruktor, uczeń) |
Historia | |
Data oblotu | |
Lata produkcji | 1934 – ? |
Wycofanie ze służby | |
Liczba egz. | 1182 |
Dane techniczne | |
Napęd | 1 silnik rzędowy, 8-cylindrowy Argus As 10C |
Moc | 240 KM (176 kW) |
Wymiary | |
Rozpiętość | 9,00 m |
Długość | 8,70 m |
Wysokość | 2,9 m |
Powierzchnia nośna | 21,75 m² |
Masa | |
Własna | 800 kg |
Startowa | 1380 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. | 212 km/h |
Prędkość przelotowa | 180 km/h |
Prędkość wznoszenia | 5 min 30 s na wys. 1000 m |
Pułap praktyczny | 3700 m |
Zasięg | 630 km |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
![]() ![]() ![]() ![]() | |
Rzuty | |
![]() |
Gotha Go 145 – niemiecki dwupłatowy samolot szkolny z okresu przedwojennego i z czasów II wojny światowej. Na froncie wschodnim stosowany również jako nękający bombowiec nocny.
Historia konstrukcji
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Argus_As-10c_MLP_01.jpg/130px-Argus_As-10c_MLP_01.jpg)
W roku 1933 wytwórnia Gotha powróciła do działalności w branży lotniczej. Pierwszą konstrukcją był dwumiejscowy dwupłatowiec o drewnianej konstrukcji krytej płótnem, zaprojektowany przez Alberta Kalerta – Gotha Go 145. Napęd stanowił chłodzony powietrzem silnik Argus As 10C.
Oblot prototypu miał miejsce w lutym 1934, pierwszy model produkcyjny nosił oznaczenie Gotha Go 145A. Był to samolot treningowy ze zdublowanym układem sterowniczym.
Powstały dalsze wersje rozwojowe: Gotha Go 145B z zamkniętym kokpitem (1935) oraz Go 145C – model do treningu strzelców pokładowych, w którym urządzenia sterowe w tylnej kabinie zastąpiono pojedynczym ruchomym karabinem maszynowym MG 15 kalibru 7,92 mm.
Służba
[edytuj | edytuj kod]Samoloty Gotha Go 145 rozpoczęły służbę w jednostkach szkolnych Luftwaffe w 1935. Służyły w następujących szkołach lotniczych: FFS A/B 4 (Praga), FFS A/B (Kaufbeuren), FFS A/B 41 (Frankfurt an der Oder), FFS A/B 72 (Detmold), FFS A/B 116 (Göttingen). Uznano je za udane konstrukcje, dzięki czemu produkcję podjęły również inne wytwórnie lotnicze: (AGO, Focke-Wulf czy BFW). Wersje licencyjne wytwarzano w Turcji i Hiszpanii. Hiszpańska wersja, produkowana w zakładach Construcciones Aeronáuticas SA pod odznaczeniem CASA 1145-L, pozostawała w służbie długo po II wojnie światowej.
Zastosowanie bojowe
[edytuj | edytuj kod]Od 1942 Rosjanie rozpoczęli używanie przestarzałych samolotów takich jak Polikarpow Po-2 do prowadzenia nocnych nalotów nękających. Niemcy, obserwując skuteczność takiej taktyki, postanowili ją naśladować. W grudniu 1942 zorganizowano pierwsze 13 Störkampfstaffeln (eskadry nękające), wyposażone w samoloty Go 145 i Arado Ar 66. Od października 1943 przemianowano je na Nachtschlachtgruppen (nocne dywizjony szturmowe), z których 6 wyposażonych było w całości lub w większości właśnie w Go 145. Przykładowo, w marcu 1945 na wyposażeniu Nachtschlachtgruppe 5 było 69 samolotów Gotha Go 145, Nachtschlachtgruppe 3 w kotle kurlandzkim miała ich 18.
Produkcja i użytkownicy
[edytuj | edytuj kod]Samoloty Gotha Go 145 użytkowane były w Niemczech, Rumunii, Hiszpanii i Turcji. Nie licząc prototypów, w Niemczech wyprodukowano 1182 egzemplarzy samolotów wszystkich wersji, wielkość produkcji licencyjnej nie jest znana.
Do czasów obecnych zachowały się – w złym stanie – dwa egzemplarze Go 145 (Museum für Verkehr und Technik w Berlinie, Norsk Luftfartssenter, Bodø, Norwegia).
Opis konstrukcji
[edytuj | edytuj kod]Gotha Go 145 był dwumiejscowym, jednosilnikowym dwupłatem szkolno-treningowym. Konstrukcja drewniana, kryta płótnem. Płat górny ze skosem dodatnim, dolny prosty. Napęd samolotu stanowił 8-cylindrowy silnik rzędowy Argus As 10C o mocy 176 kW (240 KM) wyposażony w dwułopatowe, drewniane śmigło. Podwozie stałe z płozą ogonową.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Smith, J. Richard; Kay, Anthony L., German Aircraft of the Second World War, Annapolis : US Naval Institute Press, 2002. ISBN 1-55750-010-X.
- Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945. T. I. Warszawa: Lampart, 1999. ISBN 83-86776-46-3.